Պաղեստինյան բանտարկյալների ընտանիքների աջակցման քաղաքականության փոփոխությունը վերջին շաբաթներին բուռն դժգոհության ալիք է առաջացրել Արևմտյան ափի տարբեր քաղաքներում ու ճամբարներում։ Մահմուդ Աբասի ղեկավարած Պաղեստինի ինքնավարության որոշումը՝ «վարձատրություն զոհվածների համար» համակարգի փոփոխության և վճարումների չափանիշների նոր մեթոդի ներդրման վերաբերյալ, հարուցել է ոչ միայն հասարակական, այլև քաղաքական բողոքներ՝ հատկապես Ֆաթհ շարժման ներսում։ Ընտանիքները պնդում են, որ բանտարկյալների պայքարը միայն տնտեսական հարց չէ, այլ ազգային արժանապատվության ու զոհաբերության խորհրդանիշ, և այս փոփոխությունը վիրավորում է այդ արժեքները։ Աշխատանքային նոր մարմինը՝ «Պաղեստինյան ազգային տնտեսական զորեղացման ինստիտուտը», այժմ վճարում է միայն սոցիալական կարիքների հիման վրա՝ չհաշվառելով բանտում անցկացրած տարիները։
Մյուս կողմից, սահարավի բանտարկյալներ Սալահ Էդդին Էսսաբարը և Իբրահիմ Բաբիտը, որոնք բանտարկված են Մարոկկոյի Աիտ Մելուլ 2 բանտում, միջազգային հանրությանը հասցեագրած նամակներում փաստագրել են իրենց նկատմամբ իրականացվող լուրջ խախտումները։ Նրանք պահանջում են անհապաղ ազատել բոլոր սահարավի քաղաքացիական բանտարկյալներին՝ ընդգծելով, որ իրենց դատապարտել են անհիմն մեղադրանքներով՝ ինքնորոշման իրավունքի պաշտպանության համար։
Այս երկու պատմությունները ցույց են տալիս, որ բանտարկյալների հարցը տարածաշրջանում միայն իրավական կամ տնտեսական խնդիր չէ. այն կապված է ազգային ինքնության, մարդկային արժանապատվության և քաղաքական պայքարի հետ։ Հակամարտության գոտիներում բանտարկյալների ճակատագիրը շարունակում է մնալ հասարակական ուշադրության կենտրոնում՝ հարուցելով կարևոր հարցեր արդարության և արժանապատվության մասին։